کلامِ حکیم، نوش دارو شد برام!!

نالیدن ها و بی تابی هام باعث شد
امروز صبح زود برم کتابخونه
دنبال چیزی بودم،
که یکم سامان بیابم!
چن تا کتاب گرفتم؛

_ با اینکه کنکور ارشد دارم می خونم
ولی با این اوضاع نمی شه تمرکز داشته باشم، برای کنکور.
فکر می کنم یکی دو روزی احتیاج دارم فکر کنم _

یکی از کتابا رو که مطالبش رو می خوندم صفحه اول خیلی به دلم نشست

دل را کز آسمان و دایره ی افلاک بزرگ تر است و
فراخ تر و لطیف تر و روشن تر،
بدان اندیشه و وسوسه چرا باید تنگ داشتن و عالم
خوش را بر خود چون زندان، تنگ کردن؟
چگونه روا باشدعالم چو بوستان را بر خود چو
زندان کردن؟
همچو کرمِ پیله، لعاب اندیشه و وسوسه و خیالات
مذموم بر گردِ نهادِ خود تنیدن، و در میان زندان
شدن و خفه شدن.
ما آنیم که زندان را بر خود بوستان گردانیم
_شمس تبریزی، مقالات شمس_
_ از کتاب "روانِ روان در نهانِ نهان" نویسنده دکتر عبدالعظیم کریمی_

ما آنیم که زندان را بر خود بوستان گردانیم

آرامشی یافتم که نپرس!