هدایت

کلام تو مثل جرقه های روشنیْ، تویِ ذهنم،

عمق تاریکی ها و فراموشی هامو نشونم میده!

یادمه مدرسه که می رفتم،با آهن ربا و براده های آهن،

یه آزمایش ساده، برای دیدنِ، نیروی مغناطیسِ آهن ربا، انجام می دادیم،

براده هایی که نزدیک تر بودن، خیلی متراکم تر و قوی تر به آهن ربا می چسبیدن،

براده های دورتر پراکنده تر و تنها تر می شدن!

یه مثالی شده برای ذهن و دلِ محدود ،وَ راه به جایی نَبَرِ من،

که حس می کنه این جاذبه شباهتی کوچیک با جاذبه تو داره!

توی فاصله هایِ دورتر از تو،

فکر و ذهن و دلم، به پراکندگی ها و معلق بودن ها و ناآرومی ها مشغوله!

اطمینانی نیست، به حفظ شدن توی زندگی!

اما نزدیکی های تو هَمَشْ، جاذبه و گرمی و صمیمیته و محبت،

کمکم کن تحمل جاذبه ی تو رو داشته باشم _ اگه قرار بگیرم در میدان جاذبه ی تو، شایدْ

چرا که در خودم می لغزم

و هنوز در اسارت جاذبه های دورتر از جاذبه ی تو

بد گمانم به محبت تو!!