هر کسی مسؤولِ اعمالشه ...

دایره ی تجربه هام اونقدر گسترده نیست که بگم همیشه چنینچیزی صادق هست اما در محدوده تجربیات و مشاهدات خودم ]شخصی [ بیشتر مواقعشاهد چنین موقعیت هایی با برقرار بودن چنین عاملی بودم؛
آدم ها توی هر قسمتی از زندگی که هستن، نتیجه ی سعی ها و تلاش های خودشون در قسمت هایقبلی زندگی رو دریافت می کنن؛ مادری که الان فرزندش رو بزرگ می بینه _ فرایند رشدظاهری _ اما رشد درون فرزندش چنین چیزی رو تصدیق نمی کنه ( چه بسیار مادرانی کهشاید فرزند خودش رو کامل می بینن ... ) ، نیاز داره اول از هر چیزی به خودش رجوعکنه! یه حساب و کتابی داشته باشه با خودش! فرزند هر خانواده خروجیِ "مکتب "همون خانواده هستش و مکتب خانواده رو تقریبا مادر خانواده تدوین می کنه و انسجاممیده؛ و اما تصور ما از مکتب، سلسله افکار و ادراکهای نظام یافته و منظم و شناختهشده هستند، غافل از اینکه هر خانواده یه مکتب کوچیکه که از مکتبی عظیم تر و به حقتر شاید بهره هایی برده باشه و نجات داده خودش رو و یا اینکه هم بی نصیب بوده و به بی راهه هایتجربی نوع بشر منحرف شده __ بی راهه ی سنت های رسیده از پدرانشان ... خصلت ها،رفتارها و کردارهایی که شاید مذموم و ناپسند باشن!
این برگشت و رجوع مادر به خود به دلیل خروجیِ غیر مفید و بی برکتِ فرزندش، در عرصهی گسترده ی زندگی، برای فهمیدن و شناخت واقعی از خودشون مفیده، مادرانی که شایدکمتر و در پاره ای قریب به قسمتی بزرگ و طولانی از طول عمر خودشون، رشته تفکر واندیشیدن به احوالات خود رو پاره کردن و نکوشیدند برای خودسازی و سپس انسان سازی ...
مادرانی که توشه ای نیاندوختند، فرزندانی سرگردان و غافل تولید می کنند و مصایباین فرزندان هم سنگین ...
و اما راه حل برای فرزند سرگردان بازگشت به خودش و دور ریختن مکتب بی راهه خانواده...و البته نه طغیان و سرکشی، بلکه مجهز شدن به وسیله ی صبر، و ساختن ویرانه هایسرای درونش ...