بخوان ای همسفر با من

ره تاریک با پاهای من پیکار دارد
به هر دم زیر پایم راه را با آب آلوده
به سنگ آکنده و دشوار دارد
به چشم پا ولی من راه خود رامی سپارم
جهان تا جنبشی دارد رَود هر کس به راه خود
عقاب پیرهم غرق ست و مست اندر نگاه خود
نباشد هیچ کار سخت کان را در نیابد فکرِ آسان ساز
شب از نیمه گذشته ست، خروس دهکده بر داشته ست آواز
چرا دارم ره خود را رها من
بخوان ای همسفر با من!